Ἀφοῦ εἶχαν ἐγκατασταθεῖ γιά τά καλά στόν ἡσυχαστικό τόπο, μία ἡμέρα δέχθηκαν τήν ἐπίσκεψη ἑνός νέου μοναχοῦ, τοῦ Θεοφρίτου πού τούς πρότεινε νά πάνε καί νά τεθοῦν κάτω ἀπό τήν πνευματική καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Εὔδου. Ἔτσι ἐντάχθηκαν στή συνοδεία του.
Μετά ἀπό ἀρκετό καιρό οἱ παιδαριογέροντες ἡσυχαστές, εἶχαν ἀποκτήσει μεγάλη φήμη, που ἔφτασε τόσο μακριά ώστε μία ἡμέρα ἔφθασαν πρό τῶν πυλῶν τῆς μονῆς ἡ μητέρα του, ἡ ἀδελφή της καί ἡ τέως μνηστή του. Ἀρχικά ὁ Ἅγιος πίστευε ὅτι ἦλθαν γιά νά τοῦ ἀλλάξουν γνώμη ἀλλά, ὦ τῶν ἀπείρων σου Θαυμάτων Χριστέ, τοῦ ζήτησαν μέ πόθο νά τίς ὁδηγήσει στήν ἔνθεη ζωή τοῦ Χριστοῦ καί νά τίς χειροθετίσει μοναχές.
Μετά ἀπό τό παραπάνω περιστατικό οἱ ἡμέρες καί τά χρόνια τοῦ Ὁσίου Μενελάου κυλοῦσαν «ἐν εἰρήνῃ». Ἕνας μεγάλος ἀριθμός ὑποτακτικῶν δοκίμων μοναχῶν ἦλθαν καί ὑποτάχθηκαν κοντά του, ποθοῦντες τήν ὁδόν τῆς ἡσυχαστικῆς ἀσκήσεως. Τό μικρό καί ἐρειπωμένο μοναστήρι, ἀναπαλαιώθηκε καί στή θέση του ὑπάρχει τό θεόρατο Ἀββαεῖον – Λαύρα πού θά πάρει τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου καθώς θεωρεῖται δεύτερος κτήτορας καί ἀνακαινιστής του.
Ὁ Ἅγιος προεῖδε τό τέλος του νά βρίσκεται ἐπί θύρας. Ἔτσι προετοίμασε μέ ἱερές συμβουλές τούς ἀδελφούς καί πατέρες τῆς μονῆς καί ἀφοῦ πρότεινε τόν διάδοχό του, ἀναχώρησε γιά να συναντήσει τόν λατρευτό του Νυμφίο Χριστό.
Ὁ Ἅγιος Μενέλαος, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἔκανε πολλά θαύματα ἐνόσω βρισκόταν ἀκόμη στήν ζωή:

• Ἕνας ἄνθρωπος πού τόν ἔλεγαν Ροβέρτο, καί καταγόταν ἀπό τήν Turonius, πού ὑπέφερε ἀπό ἄσχημη παραλυσία, πῆγε στήν Θεία Λειτουργία πού ἐκανε ὁ Ὅσιος Μενέλαος ὡς ἀγρυπνία, τόν ἐσταύρωσε, τόν κοινώνησε καί ἔγινε ἐντελῶς καλά καί περπάτησε.

• Μία γυναίκα πού εἶχε χάσει τό φῶς της, γεννημένη στό Carantonio ὅπου τιμοῦσε ἰδιαίτερα τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἦλθε καί αὐτή ὡς προσκυνήτρια σέ μία Ἀκολουθία καί μόλις συνάντησε τόν Ἅγιο, ἀμέσως εἶδε.

• Ἕνας ἄνδρας τυφλός ἐκ γενετῆς, ὀνόματι Karaldis, εὐγενής ἀπό τό Παρίσι, συνάντησε τόν Γέροντα, ὁ ὁποῖος ἐποίησε πηλόν ἀπό τό ἁγίασμα τῆς μονῆς, τόν ἐσταύρωσε ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί, ὦ τοῦ θαύματος, ἄρχισε νά βλέπει καί νά δοξάζει τόν Θεό, ὡς ὁ τυφλός τοῦ Εὐαγγελίου.

• Όταν βρέθηκε μπροστά σ’ ἕνα πεθαμένο παιδί, τό εἶδε μέ τόσην ἀγαπητική δύναμη καί συμπάθεια, πού μέ τήν πύρινη ἰκετηρία του πρός τόν Κύριο τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, «ὁ τόν θάνατον σκυλεύσας», τόν ἐπανέφερε πίσω στή ζωή.

• Ἔχοντας ὡς ὑπόδειγμα τόν θαυμαστόν πνευματικόν του προστάτη, Ὅσιο Βενέδικτο, ἐξέβαλε δαιμόνιον μέ μόνον ἕνα ράπισμα.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Τῶν μοναστῶν τά πλήθη, τόν καθηγητήν σε τιμῶμεν Μενέλαε, διά σοῦ γάρ τήν τρῖβον, τήν ὄντως εὐθείαν πορεύεσθαι ἔγνωμεν. Μακάριος εἶ, τῷ Χριστῷ δουλεύσας, καί ἐχθροῦ θριαμβεύουσα τήν δύναμιν, ἀγγέλων συνόμιλε, καί ἀσκητῶν συμμέτοχε τῶν μεγάλων. Μεθ’ ὦν πρέσβευε τῷ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.