Στή συνέχεια ἔζησε στά Ἱεροσόλυμα εἴκοσι ἑπτά χρόνια, ὅπου μαζί μέ τόν πρεσβύτερο Ρουφίνο ἴδρυσαν ξενῶνες, στούς ὁποίους ἐφιλοξενοῦσαν τούς προσκυνητές τῶν Ἁγίων Τόπων. Ὁ βιογράφος τῆς Ὁσίας γράφει σχετικά μέ τή φιλάνθρωπη διάθεση τῆς Ὁσίας:
«Ἐπί τριάντα ἑπτά χρόνια στήν ξενιτεία, μέ ἰδικά της ἀφιερώματα ἐνίσχυσε καί ἐκκλησίες καί μοναστήρια καί ξένους καί φυλακισμένους».
Μέ τήν ἐμβριθή γνώση τῶν Γραφῶν καί τό φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατόρθωσε νά ἐπαναφέρει στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας τούς ἀποσχισθέντες τετρακόσιους μοναχούς τοῦ Παυλίνου καί τούς πνευματομάχους αἱρετικούς τῆς περιοχῆς πού εἶχαν ἀποσχισθεῖ ἀπό τόν Ἐπίσκοπο Ἀντιοχείας Μελέτιο. Ἐξαίροντας ὁ ἱστορικός Παλλάδιος τή δράση τῆς Ὁσίας Μελάνης γράφει: «Καί πάντα αἱρετικόν πνευματομάχον συμπείσαντες εἰσήγαγον εἰς τήν Ἐκκλησίαν».
Ἡ Ὁσία Μελανία ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 410 μ.Χ.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx