Γνωρίζουμε όλοι τις επτά φράσεις τις οποίες ο Ιησούς είπε όσο ήταν επάνω στον Σταυρό.
Νομίζω η πιό παρεξηγημένη ερμηνευτικά είναι η φράση: Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;
Ακόμα και οι Ιερείς και οι Φαρισαίοι κάτω από τον Σταυρό βρήκαν ευκαιρία να ειρωνευτούν τον Χριστό και να πουν ότι αποζητά τον Προφήτη Ηλία για να τον σώσει.
Κάποιοι μιλούν για θεοεγκατάλειψη. Αλλά πως είναι δυνατόν αυτό όταν η Θεότητα ποτέ δεν χωρίστηκε από την ανθρώπινη φύση;
Το κλειδί της ερμηνείας βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Ιησούς είπε αυτή την φράση στα Εβραϊκά. Και αυτό έχει μία ιδιαίτερη σημασία. Την εποχή εκείνη οι Ιουδαίοι χρησιμοποιούσαν κυρίως τα Αραμαϊκά. Αλλά όταν μελετούσαν την Παλαιά Διαθήκη το έκαναν στο εβραϊκό πρωτότυπο. Επίσης, τότε δεν αριθμούσαν τους ψαλμούς. Δεν έλεγαν στον Ναό ή στην συναγωγή τώρα θα πούμε τον ψαλμό 21 αλλά έλεγαν τον πρώτο στίχο του ψαλμού και όλοι γνώριζαν ποιός είναι ο ψαλμός που έπρεπε να ειπωθεί.
Κάτι ανάλογο κάνει και ο Χριστός επάνω στον Σταυρό. Η φράση «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες» είναι η αρχή του 21ου Ψαλμού.
Ο Ψαλμός αυτός είναι Δοξολογικός και Μεσσιανικός. Ο Ιησούς προσεύχεται και χρησιμοποιεί αυτόν τον ψαλμό. Κάποιοι από τους παριστάμενους σίγουρα κατάλαβαν ότι ο Ιησούς τους υποδείκνυε τον συγκεκριμένο ψαλμό. Δεν ήταν μία μεμονωμένη φράση.
Αν διαβάσουμε τον Ψαλμό θα δούμε την περιγραφή των παθημάτων αλλά και την δόξα. Ο Ιησούς λίγο πριν εκπνεύσει εξηγεί με αυτόν τον Ψαλμό στους Ιουδαίους τι ακριβώς συμβαίνει εκείνη την ώρα αλλά και όλα όσα ένδοξα πρόκειται να συμβούν μετά από λίγες ώρες.
Ο Ιησούς καλεί τον θάνατο να έρθει. Δεν νιώθει εγκαταλελειμμένος ή απελπισμένος. Ετοιμάζεται να εισέλθει στο βασίλειο του θανάτου και να τον καταργήσει φέρνοντας τη Ζωή. Και ο ίδιος δίνει τον τόνο για τον θριαμβευτικό παιάνα λίγα λεπτά πριν την νίκη!
Ακολουθεί το κείμενο του 21ου Ψαλμού σε νεοελληνική απόδοση:
ΨΑΛΜΟΣ 21 - ΘΕΕ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ Μ' ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕΣ;
1 Στον πρωτοψάλτη· όπως «το ελάφι της αυγής». Ψαλμός του Δαβίδ.
2 Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες; γιατί στέκεις μακριά και δε με σώζεις; γιατί τα λόγια της κραυγής μου δεν ακούς;
3 Θεέ μου, σου κράζω όλη τη μέρα, μα εσύ δεν αποκρίνεσαι· φωνάζω και τη νύχτα, μα να ησυχάσω δεν μπορώ.
4 Αλλά εσύ 'σαι ο Άγιος κι είσαι πάντα εκείνος που ο Ισραήλ δοξολογεί.
5 Εις σε είχαν στηρίξει τας ελπίδας των οι πρόγονοί μας. Εις σε ήλπισαν και συ, ανταμείβων την πίστιν των, τους απήλλαξες από τους κινδύνους.
6 Σ' εσένα φώναξαν με δύναμη και σώθηκαν· σ' εσένα ελπίσανε και δεν ντροπιάστηκαν.
7 Αλλά εγώ είμαι σκουλήκι κι όχι άνθρωπος· ανθρώπου παρωδία και λαού απόδιωγμα.
8 Με ειρωνεύεται καθένας που με βλέπει· ζαρώνουνε τα χείλη τους, κουνάνε το κεφάλι:
9 «Κατέφυγε στον Κύριο», λένε, «ας τον σώσει· ας τον λυτρώσει, αφού τον αγαπάει».
10 Εσύ με πήρες απ' τη μήτρα· και μ' εμπιστεύτηκες στης μάνας μου τα στήθια.
11 Είμαι κοντά σου από τη γέννησή μου· απ' την κοιλιά της μάνας μου εσύ 'σαι ο Θεός μου.
12 Μη φεύγεις από μένα! Η θλίψη έρχεται· και δεν υπάρχει βοηθός.
13 Με βάλανε στη μέση δυνατοί πολλοί, της Βασάν οι ταύροι με κυκλώσαν.
14 Δείχνονται απειλητικοί εναντίον μου σαν το λιοντάρι που ξεσκίζει και βρυχιέται.
15 Σαν το νερό παρέλυσα, τσακίστηκαν όλα τα κόκαλά μου. Μέσα μου έγιν' η καρδιά σαν το κερί που λιώνει.
16 Σαν κεραμίδι ο λάρυγγάς μου στέγνωσε, κι η γλώσσα μου κολλάει στον ουρανίσκο· με έριξες στο χώμα να πεθάνω.
17 Σκύλοι με κύκλωσαν, κακοποιών φατρία μ' έβαλε στη μέση· ξεσκίσανε τα χέρια και τα πόδια μου.
18 Μπορούν να μετρηθούν όλα τα κόκαλά μου· κι εκείνοι με κοιτάζουνε.
19 Τα ρούχα μου μοιράζουν μεταξύ τους και ρίχνουν κλήρο για τη φορεσιά μου.
20 Εσύ όμως, Κύριε, μη μένεις μακριά μου· έλα γοργά να με βοηθήσεις, δύναμή μου!
21 Λύτρωσε τη ζωή μου απ' το σπαθί, από την εξουσία του σκύλου την πολύτιμη ψυχή μου.
22 Βγάλε με απ' του λιονταριού το στόμα· σώσε με απ' του αγριοβούβαλου τα κέρατα. Κύριε, μου 'χεις κιόλας αποκριθεί!
23 Θα εξιστορώ στ' αδέρφια μου την ύπαρξή σου· μέσα σ' όλη τη σύναξη θα σ' εξυμνώ.
24 Όσοι τον Κύριο σέβεστε υμνήστε τον! Όλοι οι απόγονοι του Ιακώβ, δοξάστε τον! Όλοι οι Ισραηλίτες, φοβηθείτε τον!
25 Κανένα δεν περιφρόνησε φτωχό ούτε για τη θλίψη του αδιαφόρησε· δεν έκρυψε απ' αυτόν το πρόσωπό του μα στην κραυγή του για βοήθεια ανταποκρίθηκε.
26 Ο έπαινός μου από σένα αρχίζει, Κύριε, σε σύναξη μεγάλη· τα τάματά μου θα τα εκπληρώσω μπροστά σ' αυτούς που σε φοβούνται.
27 Θα φάνε οι φτωχοί και θα χορτάσουν· όσοι ζητούν τον Κύριο θα τον δοξάσουν· οι καρδιές τους θα ζήσουν αιώνια.
28 Θα θυμηθούν και θα γυρίσουνε στον Κύριο όλα τα πέρατα της γης· και θα τον προσκυνήσουν οι οικογένειες όλες των λαών.
29 Γιατί στον Κύριο η απόλυτη εξουσία ανήκει κι αυτός στα έθνη κυριαρχεί.
30 Μονάχα αυτόν θα προσκυνήσουν οι καλοζωισμένοι όλοι της γης· κάθε θνητός της γης θα υποκλιθεί μπροστά του· θα ζήσει κι η ψυχή μου χάρη σ' αυτόν.
31 Οι επερχόμενες γενιές θα τον λατρεύουν· θα μιλάνε για τον Κύριο στη γενιά που 'ρχεται,
32 θα διαλαλούνε τη δικαιοσύνη του· σ' αυτούς που πρόκειται να γεννηθούν, τα όσα έκανε θα πουν.