Πριν από πολλά χρόνια, σε ένα μικρό χωριό, ζούσε μια γιαγιά που κάθε χρόνο, στα γενέθλιά της, έβαζε πάνω στο τραπέζι ένα άδειο κουτί, δίπλα στις τούρτες και στα δώρα.
Τα εγγόνια της απορούσαν.
- «Γιαγιά, γιατί το αφήνεις άδειο;»
Εκείνη χαμογελούσε και απαντούσε:
- «Δεν είναι άδειο. Περιμένει το πιο πολύτιμο δώρο.»
Τα χρόνια περνούσαν. Οι καλεσμένοι έφερναν ακριβά κοσμήματα, κασκόλ, βάζα και κάθε λογής όμορφα αντικείμενα.
Όμως η γιαγιά άνοιγε πρώτα το άδειο κουτί.
Ένα βράδυ, στα ογδοηκοστά της γενέθλια, ο μικρότερος εγγονός της δεν είχε χρήματα να αγοράσει δώρο. Πλησίασε ντροπαλά, έγραψε ένα μικρό χαρτάκι και το έβαλε μέσα στο κουτί.
Έγραφε μόνο:
“Γιαγιά, σου χαρίζω κάθε Κυριακή απόγευμα του χρόνου μου. Θα έρχομαι να πίνουμε μαζί έναν καφέ και να μου λες ιστορίες.”
Η γιαγιά διάβασε το σημείωμα και δάκρυσε.
Γύρισε στους καλεσμένους και είπε:
- «Σήμερα πήρα το ακριβότερο δώρο της ζωής μου.»
Όλοι κοίταξαν απορημένοι.
-«Μα δεν κόστισε τίποτα…»
Η γιαγιά χαμογέλασε.
-«Κόστισε ό,τι πιο πολύτιμο έχει ένας άνθρωπος. Τον χρόνο του. Γιατί τα χρήματα τα ξαναβγάζεις. Τα αντικείμενα τα αντικαθιστάς. Τον χρόνο που χαρίζεις σε κάποιον δεν μπορείς ποτέ να τον πάρεις πίσω.»
Από εκείνη τη μέρα, το άδειο κουτί δεν έμεινε ποτέ πραγματικά άδειο.
Γέμιζε με μικρά χαρτάκια:
«Μια αγκαλιά.»
«Μια βόλτα μαζί.»
«Ένα κυριακάτικο γεύμα.»
«Ένα τηλεφώνημα .»
Και η γιαγιά έλεγε πως αυτά ήταν τα μόνα δώρα που κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής της.
Ίσως στα επόμενα γενέθλια που θα πάμε, το πιο όμορφο δώρο να μην είναι εκείνο που κοστίζει περισσότερο, αλλά εκείνο που λέει στον άλλον: “Είσαι τόσο σημαντικός για μένα, ώστε σου χαρίζω ένα κομμάτι από την καρδιά και τον χρόνο μου.”