Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό, ζούσε ένας άνθρωπος που ονομαζόταν Θεόδωρος. Είχε έναν όμορφο κήπο πίσω από το σπίτι του. Κάποτε ήταν γεμάτος τριαντάφυλλα, βασιλικούς και ευωδιαστά λουλούδια. Όμως τα τελευταία χρόνια είχε αρχίσει να ξεραίνεται.
Ο Θεόδωρος κάθε πρωί πήγαινε στον κήπο και παραπονιόταν:
Δεν έβρεξε πάλι…
Ο ήλιος με καίει…
Η γη δεν μου δίνει τίποτα…
Και όσο παραπονιόταν, τόσο περισσότερο ξεχνούσε κάτι σημαντικό: να ποτίζει τη γη.
Μια μέρα πέρασε από εκεί ένας ηλικιωμένος μοναχός.
Στάθηκε στην πόρτα του κήπου και τον ρώτησε:
-Γιατί είναι τόσο ξερός ο κήπος σου;
-Περιμένω την βροχή, απάντησε ο Θεόδωρος. Όταν ο Θεός στείλει νερό, τότε θα ξαναγίνει όπως πριν.
Ο γέροντας κοίταξε τον κήπο και χαμογέλασε.
-Κι αν ο Θεός σου έστειλε ήδη το νερό που χρειάζεσαι;
-Πού είναι; ρώτησε απορημένος ο Θεόδωρος.
Ο γέροντας έδειξε το μικρό πηγάδι στην άκρη του κήπου.
-Εκεί.
Ο Θεόδωρος σώπασε.
Το πηγάδι ήταν γεμάτο νερό, μα εκείνος είχε τόσο καιρό κοιτάξει τον ουρανό, που είχε ξεχάσει την πηγή δίπλα του.
Από εκείνη την ημέρα άρχισε κάθε πρωί να ποτίζει τον κήπο.
Δεν άλλαξε ο καιρός.
Δεν σταμάτησε ο ήλιος.
Δεν έπαψαν οι δύσκολες μέρες.
Άλλαξε όμως κάτι μέσα του.
Και σιγά σιγά, εκεί που υπήρχε ξερό χώμα, εμφανίστηκε ένα μικρό πράσινο φύλλο.
Ύστερα ένα δεύτερο.
Και λίγο καιρό αργότερα, ένα τριαντάφυλλο άνθισε.
Ο Θεόδωρος δάκρυσε.
Τότε κατάλαβε πως πολλές φορές ζητούσε από τον Θεό να αλλάξει τις συνθήκες της ζωής του, ενώ ο Θεός τού έδειχνε έναν δρόμο για να αλλάξει την καρδιά του μέσα στις συνθήκες.
Πήγε και βρήκε τον γέροντα.
-Τώρα κατάλαβα, του είπε. Δεν χρειάζεται πάντοτε να περιμένω να αλλάξει ο ουρανός. Χρειάζεται να μην αφήνω την ψυχή μου να ξεραθεί.
Ο γέροντας του απάντησε:
-Αυτό είναι, παιδί μου. Η Χάρη του Θεού είναι σαν το νερό του πηγαδιού. Είναι εκεί. Μα πρέπει να σκύψεις, να το αντλήσεις και να ποτίσεις την ψυχή σου. Με προσευχή, με συγχώρεση, με ταπείνωση και αγάπη.
Και ο Θεόδωρος έμαθε κάτι που δεν ξέχασε ποτέ:
Δεν μπορούμε να διατάξουμε τη βροχή να έρθει.
Μπορούμε όμως να κρατήσουμε την καρδιά μας κοντά στην Πηγή.
Κι όταν ο Θεός θελήσει, ακόμη και μέσα στην πιο ξερή εποχή, μπορεί να κάνει ένα μικρό λουλούδι να ανθίσει εκεί που όλοι νόμιζαν πως δεν μπορούσε να φυτρώσει τίποτε.