Πριν μιλήσεις για κάποιον που δεν είναι μπροστά σου, κάνε μια μικρή παύση…
Και σκέψου πως ίσως αυτός ο άνθρωπος που τόσο εύκολα κρίνεις, δίνει μια μάχη που εσύ δεν γνωρίζεις.
Ίσως πίσω από το χαμόγελό του κρύβεται ένας πόνος που δεν είπε ποτέ σε κανέναν.
Ίσως πίσω από τη σιωπή του υπάρχουν δάκρυα που τα έκρυψε για χρόνια.
Ίσως έκανε λάθη επειδή λύγισε.
Ίσως έπεσε επειδή κουράστηκε.
Ίσως απομακρύνθηκε επειδή πληγώθηκε.
Κι εσύ βλέπεις μόνο την πτώση του.
Ο Θεός όμως βλέπει ολόκληρη τη διαδρομή του.
Βλέπει τις νύχτες που πάλεψε μόνος.
Βλέπει τις προσευχές που ψιθύρισε μέσα στην απόγνωσή του.
Βλέπει τις φορές που θέλησε να αλλάξει και δεν τα κατάφερε.
Βλέπει την καρδιά του, εκεί που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να κοιτάξει.
Γι’ αυτό μην βιαστείς να τον καταδικάσεις.
Γιατί κάποια στιγμή μπορεί να βρεθείς κι εσύ σε μια θέση που θα χρειάζεσαι όχι έναν δικαστή, αλλά έναν άνθρωπο που θα σε καταλάβει.
Η καταλαλιά είναι εύκολη.
Μια κουβέντα λες και τελείωσε.
Μα δεν ξέρεις πού θα φτάσει αυτή η κουβέντα.
Δεν ξέρεις ποια καρδιά θα πληγώσει.
Δεν ξέρεις αν τα λόγια σου θα γίνουν η αιτία να κλάψει κάποιος κρυφά εκείνο το βράδυ.
Και η κατάκριση…
Πόσο εύκολα ξεχνάμε ότι κι εμείς έχουμε αδυναμίες.
Κοιτάμε την πληγή του άλλου και ξεχνάμε τις δικές μας.
Μετράμε τα λάθη του και ξεχνάμε πόσες φορές εμείς ζητήσαμε συγχώρεση.
Ποιος από εμάς είναι τόσο καθαρός, ώστε να σηκώσει πρώτος την πέτρα;
Αντί να πεις: «Κοίτα τι έκανε…»
Πες: «Θεέ μου, βοήθησέ τον.»
Αντί να πεις: «Εγώ δεν θα έκανα ποτέ κάτι τέτοιο…»
Πες: «Κύριε, φύλαξέ με κι εμένα, γιατί δεν γνωρίζω πόσο δυνατός είμαι μέχρι να δοκιμαστώ.»
Και όταν δεις κάποιον να πέφτει, μην χαρείς.
Σκύψε.
Όχι για να τον ελέγξεις.
Για να του απλώσεις το χέρι.
Γιατί μπορεί να μην χρειάζεται κάποιον να του εξηγήσει πόσο λάθος έκανε.
Μπορεί απλώς να χρειάζεται κάποιον να του πει:
«Σήκω. Δεν τελείωσαν όλα. Ο Θεός δεν σε εγκατέλειψε.»
Να είσαι αυτός ο άνθρωπος.
Να είσαι η φωνή που παρηγορεί.
Το χέρι που σηκώνει.
Η καρδιά που συγχωρεί.
Η προσευχή που γίνεται σιωπηλά για έναν άνθρωπο που ίσως κανείς άλλος δεν θυμάται.
Και αν κάποτε νιώσεις την ανάγκη να μιλήσεις για τα λάθη κάποιου, θυμήσου:
Δεν ξέρεις πόσο δύσκολο ήταν γι’ αυτόν να φτάσει μέχρι εδώ.
Δεν ξέρεις τι έχασε.
Δεν ξέρεις τι άντεξε.
Δεν ξέρεις τι παλεύει.
Δεν ξέρεις πόσες φορές έπεσε και ξανασηκώθηκε.
Και κυρίως, δεν ξέρεις τι μπορεί να κάνει αύριο η Χάρη του Θεού μέσα στην ζωή του.
Γι’ αυτό…
Μην κρίνεις μια ψυχή από τη χειρότερη στιγμή της.
Μην ορίσεις έναν άνθρωπο από ένα λάθος του.
Μην κάνεις την αδυναμία του κουβέντα.
Κάν’ την προσευχή.
Γιατί όλοι κάποτε θα χρειαστούμε έλεος.
Όλοι κάποτε θα πέσουμε.
Και όταν έρθει εκείνη η ώρα, μακάρι να βρεθεί δίπλα μας ένας άνθρωπος που δεν θα μας δείξει με το δάχτυλο…
αλλά θα γονατίσει δίπλα μας και θα πει:
«Έλα… σήκω.
Δεν θα σε αφήσω μόνο σου.
Ο Θεός έχει ακόμη δρόμο για σένα.»
Αυτός είναι ο άνθρωπος που αφήνει πίσω του φως.
Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο όμορφο που μπορούμε να κάνουμε ο ένας για τον άλλον:
να μη γίνουμε η αιτία να πέσει κάποιος πιο χαμηλά, αλλά η αφορμή να σηκωθεί ξανά.