Πάνω άπ'την κοινότητα Καμαρίου του Δήμου Ξυλοκάστρου υψώνεται μεγαλόπρεπα η Κορυφή, το βουνό της Παναγίας. Εκεί σε υψόμετρο 731 μέτρων βρίσκεται το ομώνυμο μοναστήρι που ονομάζεται και Κορυφιώτισσα (ή Κορφιώτισσα).
Η παράδοση αναφέρει ότι στα ερείπια αρχαίου κτίσματος, κτίστηκε στην αρχή ένα μικρό εκκλησάκι και αργότερα το μοναστήρι, η προεπαναστατική ύπαρξη και ακμή του οποίου προκύπτει από διάφορα «ομόλογα» που χρονολογούνται γύρω στα 1750 μ.Χ. και νωρίτερα. Η σημερινή εκκλησία οικοδομήθηκε στα 1767 μ.Χ. Στη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 μ.Χ. το μοναστήρι συνέδραμε τους αγωνιστές «Εδώκεν απ'άρχης της επαναστάσεως εις το όνομα του έθνους προς τους εφόρους δημογέροντας και προς τον στρατηγό Ι. Νοταρά, γρόσια 8.104».
Η διαβίωση των μοναχών στην Κορυφή, χωρίς νερό και εύκολη πρόσβαση, ήταν δύσκολη γι'αυτό αποφάσισαν να κατέβουν χαμηλότερα, όπου έκτισαν το κάτω μοναστήρι. Αφορμή για την επανεγκατάσταση των μοναχών στο αρχικό μοναστήρι όπου βρίσκεται και σήμερα ήταν η εξαφάνιση και η ανεύρεση στη συνέχεια στην Κορυφή της εικόνας της Παναγίας, με θαυμαστό τρόπο. Παρουσιάστηκε στον ύπνο μιας κωφάλαλης και της υπέδειξε τον τόπο που βρίσκετε η εικόνα Της. Αυτή αν και ήταν κωφάλαλη, μίλησε και αφηγήθηκε στους συγχωριανούς της το όραμα που είχε δει. Με τη συνδρομή κατοίκων απ' τα γύρω χωριά ανακαινίστηκαν τα κελιά και η ερειπωμένη εκκλησία, που είναι αφιερωμένη στη Ζωοδόχο Πηγή.
Η Μονή εορτάζει την Παρασκευή της Διακαινησίμου, μετά την Πάσχα και στις 15 Αυγούστου και πολλά θαύματα της Παναγίας έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα.
Η Θαυματουργή εικόνα της Κορφιώτισσας (1816 μ.Χ.) είναι τοποθετημένη σε σκαλιστό εικονοστάσι, έργο του ξυλογράφου Ιωάννου Βασιλείου (1916 μ.Χ.). Ο ηγούμενος Ζαφείρης αγιογράφησε τους τοίχους της εκκλησίας στις αρχές του εικοστού αιώνα.
Το μοναστήρι στα 1935 μ.Χ., μετατράπηκε σε γυναικείο. Επίσημα η γυναικεία κοινοβιακή Μονή ιδρύθηκε το 1980 μ.Χ. Οι μοναχές υπό την ηγουμένη Ευαγγελία συνεχίζουν σήμερα το σημαντικό έργο των προκατόχων τους και έχουν μετατρέψει το μοναστήρι σε μια όαση, που οι προσκυνητές βρίσκουν παρηγοριά και ψυχική ηρεμία.
Πάνω από το Καμάρι, σε υψόμετρο 730 μέτρων υψώνεται ένα βουνό που είναι γνωστό στους ντόπιους ως «το βουνό της Παναγίας». Το όνομά του δανείζεται από την Ιερά Μονή Παναγία της Κορυφής ή Κορφιώτισσας, που απέχει μόλις 9 χιλιόμετρα από την κοινότητα του Καμαρίου.
Μπορεί να μην γνωρίζουμε με σαφήνεια ποτέ ακριβώς ιδρύθηκε η Μονή, μιας και δεν έχουμε ακριβή στοιχεία που να αποδείξουν την ημερομηνία δημιουργίας της. Ωστόσο, σύμφωνα με την παράδοση, υπάρχει από τα προεπαναστατικά χρόνια. Η εκκλησία, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, υφίσταται από το 1767, ενώ το καμπαναριό της κατασκευάστηκε το 1888.
Η τοποθεσία στην οποία στεγάζεται το μοναστήρι έχει μια πανέμορφη θέα που αγναντεύει τον Κορινθιακό Κόλπο. Ως εκ τούτου, πολλοί είναι οι πολίτες και οι πιστοί που ανεβαίνουν στο βουνό είτε για να προσκυνήσουν είτε στο πλαίσιο μιας απόδρασης από την καθημερινότητα.
Η αρχιτεκτονική του μοναστηριού και η εικόνα της Παναγίας
Η εκκλησία έχει ρυθμό Βασιλικής, με 14,40 μέτρα μάκρος, 6,59 μέτρα πλάτος και 3,70 μέτρα ύψος. Οι αγιογραφίες φιλοτεχνήθηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα από τον ηγούμενο της Μονής, Ζαφείρη Ζαφειρόπουλο, ενώ το τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο.
Η Μονή γιορτάζει κάθε χρόνο, στις 15 Αυγούστου.
Λίγη ιστορία για τη Μονή
Ποια ήταν η πορεία της Μονής όμως μέσα στα χρόνια και πώς αρχίζει να γίνεται σημείο αναφοράς για την περιοχή;
Όπως είπαμε, η ύπαρξη του μοναστηριού τοποθετείται στα προεπαναστατικά χρόνια. Ωστόσο, η απουσία νερού και η δύσκολη πρόσβαση στη Μονή έκανε τη διαβίωση των μοναχών εξαιρετικά δύσκολη. Έτσι, αποφάσισαν να κατέβουν σε ένα άλλο σημείο από εκείνο όπου αρχικά είχαν εγκατασταθεί, 300 μέτρα πιο κάτω, για την ακρίβεια. Στόχος ήταν οι καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, ένα έδαφος πρόσφορο και κατάλληλο για να εδραστεί το μοναστήρι. Έτσι κι έγινε, λοιπόν.
Σήμερα το μοναστήρι βρίσκεται και πάλι στην ορεινή του θέση. Ο ναός ανακαινίστηκε το 1911 και από τότε κατοικείται από μοναχές, οι οποίες φροντίζουν την εκκλησία που αποτελεί τον πόλο έλξης πιστών και επισκεπτών.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α'. Τῆς ἐρήμου πολίτη.
Τῇ σεπτῇ Σου Εἰκόνι Κορυφιωτίσσης προσπίπτωμεν, κλίνοντες τό γόνυ, Παρθένε, τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος· δεόμενοι ἀντιλήψεως, Ἁγνή, πρεσβείαις πρός Υἱόν Σου καί λιταῖς· ἵνα τύχωμεν, Παρθένετ. Δόξα τοῖς μεγαλείοις Σου, Σεμνή, δόξα τοῖς θαυμασίοις Σου, δόξα ὑπερβαλόντως, Κόρη, τῇ δυναστείᾳ Σου.
Μεγαλυνάριον
Ἑλλάδος ἁπάσης τήν ὁδηγόν, Γένους Ὀρθοδόξων τήν Ὑπέρμαχον Στρατηγόν, τῆς Κορυφιωτίσσης τήν Εἰκόνα νῦν τιμῶμεν, ὡς τῆς Παρθένου λαμπρόν ἀποτύπωμα.