Αν ακούσεις την καμπάνα σε λίγο…

μην πεις απλώς:

«Αρχίζει η Παράκληση».

Σκέψου πως κάπου αυτή την ώρα,

σε ένα μικρό εκκλησάκι,

σε μια μεγάλη πόλη,

σε ένα χωριό,

σ’ ένα νησί,

σε μια γειτονιά σαν τη δική μας…

χιλιάδες χείλη θα πουν τα ίδια λόγια:

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».

Άνθρωποι που δεν γνωρίζονται.

Που δεν συναντήθηκαν ποτέ.

Κι όμως, για λίγη ώρα,

θα απευθύνονται όλοι στην Μάνα μας.

Σε λίγο θα ανάψουν τα καντήλια.

Θα ανοίξει το Παρακλητικό.

Θα μοσχοβολήσει λιβάνι.

Και τα ονόματα του κόσμου

θα αρχίσουν να ανεβαίνουν ένα ένα στην προσευχή.

Αν μπορείς, έλα.

Όχι επειδή «πρέπει».

Έλα γιατί είναι Αύγουστος.

Και υπάρχουν κάποια αυγουστιάτικα απογεύματα

που ο δρόμος πρέπει να σε βγάζει

σε μια εκκλησιά με οδηγό την Παναγία

Η Παράκληση αρχίζει σε λίγο…

Κι ίσως απόψε,

ανάμεσα σε τόσες φωνές,

να περιμένει και την δική σου.