Μια ηλικιωμένη γυναίκα ανέβαινε κάθε χρόνο στην Παναγία Προυσιώτισσα.
Δεν κρατούσε ποτέ λουλούδια.
Δεν κρατούσε ακριβά τάματα.
Μόνο ένα μικρό λευκό μαντήλι.
Ένας νεαρός προσκυνητής τημ ρώτησε κάποτε:
- Γιαγιά, τι έχει μέσα το μαντήλι;
Εκείνη χαμογέλασε.
- Τίποτα.
Ο νεαρός απόρησε.
- Και γιατί το φέρνεις κάθε χρόνο;
Η γιαγιά κοίταξε την εικόνα της Παναγίας και είπε:
- Γιατί έμαθα πως η Παναγία δεν χρειάζεται να της φέρνω χρυσάφι.
Της φέρνω ό,τι δεν μπορώ να κουβαλήσω άλλο.
Κάθε χρόνο, μέσα σ’ αυτό το άδειο μαντήλι, βάζω νοερά τις αγωνίες μου, τους φόβους μου, τα ονόματα των ανθρώπων που αγαπώ, τα δάκρυα που δεν είδε κανείς…
Και τα αφήνω εδώ.
Ο νεαρός τη ρώτησε:
-Και φεύγεις χωρίς αυτά;
Η γυναίκα χαμογέλασε ξανά.
- Όχι… Φεύγω με όλα.
Αλλά δεν τα κουβαλώ πια μόνη μου.
Για λίγη ώρα επικράτησε σιωπή.
Και τότε ο νεαρός κατάλαβε πως το μαντήλι ήταν άδειο…
μα η καρδιά της είχε ελαφρύνει.
Ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο της προσευχής.
Όχι ότι εξαφανίζει πάντοτε τις δυσκολίες.
Αλλά ότι δεν μας αφήνει να τις σηκώνουμε μόνοι.